تقدیم به تنها صدف دریای دلم

حقيقت دارد
تو را دوست دارم
در اين باران
مي خواستم تو
در انتهاي خيابان نشسته باشي
من عبور كنم
سلام كنم
لبخند تو را در باران 
مي خواستم
مي خواهم
تمام لغاتي را كه مي دانم
برای تو به دريا بريزم
دوباره متولد شوم 
دنيا را ببينم
رنگ كاج را ندانم
نامم را فراموش كنم
دوباره در آينه نگاه كنم
ندانم پيراهن دارم
كلمات ديروز را
امروز نگويم
خانه را براي تو آماده كنم
براي تو يك چمدان بخرم 
تو معني سفر را از من بپرسي
لغات تازه را از دريا صيد كنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بميرم
تا زنده شوم ...

وبگویم دوستت دارم

ديشب خواستم واسه دل خودم فال بگيرم وقتي فالنامه رو باز کردم

چشمم به شعري افتاد که هيچ ربطي به دل من نداشت

تازه فهميدم که دلم مال خودم نيست

آموخت که چگونه گريه کنم امّا گريه به من نياموخت که چگونه زندگي کنم

تو نيز به من آموختي که چگونه دوستت بدارم

امّا به من نياموختي که چگونه فراموشت کنم

            ****************************************************************

در دل گفتم : برای تو

در پاسخ گفتم : برای هيچ

من از او پرسيدم : برای چه زنده ای و زندگی می کنی ؟

گفت : برای او که برای هيچ زنده است!!!

دیگه کس نفهمه راز دل دیونم

 تو گفتی برات می مونم

چی شد؟ نازنینم

می خوای بری و من غرق خونم

یادته به هم می گفتی نگاه نکن به مهتاب

من نمی خوام ببینه سیاهی اون چشات

تو نیستی و ببینی که دستام سرد سرد

تو نیستیو ببینی که خنده ..

.... خیلی دوستت دارم .....

هر شب در روياهايم تو را مي بينم و حس مي كنم
اينگونه است كه درميابم تو هنوز وجود داري
و از دوردست ها به رويايم پا ميگذاري
تا به من نشان دهي كه هنوز با مني
دور يا نزديك هر جا كه هستي مهم نيست
حس مي كنم قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزيد
تو يك بار ديگر در را مي گشايي و ميهمان قلبم ميگردي
و قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزيد
عشق تنها مي تواند يك بار تو را بنوازد
و تا ابد باقي بماند و تا پايان عمر تو را رها نكند
عشق آن زماني بوجود آمد كه من به تو عشق ورزيدم
آن لحظه راستيني كه در آغوشت گرفتم
لحظه اي كه همواره در زندگي ام جاودان خواهد ماند
آن زمان كه در كنارم هستي از هيچ چيز نمي هراسم
و مي دانم كه قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزيد
ما تا ابد اينگونه خواهيم ماند و در قلبم تو را حفظ خواهم كرد
و قلبم آري قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزيد

سکوت و نگاه را با هم
یکی میکنم
فریادی میشود بی صدا
می شنوی
فریاد بی صدا را
فریادی که با تمام سکوتش
فقط یک چیز می گوید
دوستت دارم
دوستم داشته باش

با همه ی بی سرو سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه طوفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنو شانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوبترین حادثه می دانمت

خوبترین حادثه می دانی ام؟؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن ،حرف بزن سالهاست

تشنه یک صحبت طولانی ام

ها ... به کجا می کشی ام ،خوب من

نکشانی به پشیمانی ام

 فراموشمان شد که عاشق بودیم چیزی به اندازه یک مشت

خاطره،یک لبخند،یک نگاه مهرآمیز تا دوباره وجودمان را در

   زلالیش بشوئیم واز نو بیاموزیم.
 
 
اگرخیال داری دوستم بداری هم اینک دوستم بدار پیش از آنکه

بمیرم
چون آن وقت هرگز صدایت به گوشم نخواهد رسید اگر حالا

بدانم
می توانم با صدای بلند فریاد بزنم و نیم اجازه ای از سهراب بگیرم و بگویم:
تا تو هستی زندگی باید کرد

نمی دانم

امشب نمی دانم
چرااین چنین گنگ و مبهوتم
نمی دانم در این خلوت
چرا بیهوده سردر گریبانم
نمی دانم که آیا فرصتی دارم
برای زندگی کردن
برای عشق ورزیدن
مجالی یا فرصتی دارم
که بار دیگر تورا در آغوش بفشارم
از لبت دزدانه بوسه بر گیرم
وبا چشمان زیبایت
که زیبایی هفت آسمان در آن نهفته
دوباره رازدل را باز گویم
سخنها باز گویم از دل شوریده ام
از دل سرگشته وپریشانم
نمی دانم نمی دانم نمی دانم

انتخاب من

اي علت قشنگي رويا و خواب من

 تنها دليل گل شدن اضطراب من 

 اي راه حل ساده ي جبران تشنگي

 فواره ي نگاه قشنگ تو آب من 

 رفتي چه قدر ساده دل آسمان شكست 

 در عكس مهربان تو در كنج قاب من 

 باران چه قدر حرف تو را گوش مي كند 

 مي بارد آن قدر كه نيايي به خواب من

 
 گرچه نگاه عاشق تو هيچ كم نكرد 

 از اوج دل ندادن تو يا عذاب من 

 اما دل شكسته ي من باز هم نوشت  

 صد آفرين به چشم تو و انتخاب من

 به نام آن که قلب را برای تپیدن عشق آفرید.

خواستم هديه اي برايت بفرستم 

 گل گفت مرا بفرست با عطر خود او را شاد سازم گفتم او خودش گل

است. 

خار گفت مرا بفرست تا به چشم دشمنانش فرو روم گفتم او آنقدر مهربان

است كه دشمن ندارد

 بلبل گفت مرا بفرست تا با آوازم او را شاد سازم گفتم نه او خوش

صداست .

 ناگهان صداي قلبم به گوشم رسيد صداي تاپ تاپ قلبم بود كه مي گفت

مرا بفرست تا دوستش بدارم

پس خالصانه به تو تقديم مي كنم

با من که تنها عاشق چشمای مست و نازتم
با من که هر جا که باشم عشق تو رو داد میزنم
با من که توی آسمون عکس چشاتو میکشم
با من که از پشت نگات طلوع خورشید میبینم
با من که در فراغ تو قاب چشام ابری میشه
با من که لحظه وداع غم توی قلبم میشینه
با من که بین آدما فقط تو رو جار میزنم
با من که تا نفس دارم ز عشق تو دم میزنم
با من که جای خوبیهات قلبمو هدیه میکنم
با من که از خود خدا قول رسیدن میگیرم
با من که تنها همدمم آغوش عکسای توئه
با من که بهترین دمم لحظه گریه کردنه
با من که جای خنده هات بوسه به لبهات میزنم
با من که اسم نازتو روی دلم حک میکنم
با من که نذر هر شبم فال چشای مستته
با من که شعر عاشقیم اسم تو رو داد زدنه
با من بمون عروسکم با من بمون ترانه ام

!زيبا
انقدر برايت در زمين ستاره كاشته ام
كه ابرها هم رو سفيد شده اند
چشمهاي بارانيم پر از دلواپسي است
دلم تنگ است
حواسم پرت
تو باز هم ميگويي حوصله كن
انقدر برايم نوشته اي
حوصله كن نازك من
كه ديگر باورم شده
دوستم داري

یک شبی آمد ماه می لغزید

 در دلم غوغا بود گرچه دل می ترسید

 آمدی شب از دلم رخت خود را بست

 جای آن یک خورشید" عشق زیبایت" نشست

 شعر یعنی عشق یعنی بودنت

 عشق یعنی آن نگاهت..غصه یعنی رفتنت

 شعرهایم با تو رفت و با تو آمد

 خنده هایم با تو رفت و با تو آمد

 وقتی که تو هستی آسمان هم آبیست

 دستهای سرد و بیجانم آفتابیست

 وقتی که تو هستی آسمان رنگ صدفهاست

 چشمهایم خسته اند اما

 "زندگی زیباست"

ناز
 او ز من رنجيده است
 آن دو چشم نكته بين و نكته گير
 در من آخر نكته اي بد ديده است
 من چه مي دانم كه او
 با چه مقياسي مرا سنجيده است؟
 من همان هستم كه بودم ، شايد او
 چون مرا ديوانه خود ديده است
 بيوفائي مي كند تا بلكه من
 دور از ديدار او عاقل شوم
 او نمي داند كه من
 دوست مي دارم جنون عشق را
 من نمي خواهم كه حتي لحظه اي
 لحظه اي از ياد او غافل شوم

        چشمات

اگه چشمات نبودن، دنیا این رنگی نبود
رو لب پرنده ها،دیگه آهنگی نبود
اگه چشمات نبودن،آسمون آبی نبود
ُگلای یاس ِ سفید، توی ِ هیچ خوابی نبود
اگه چشمات نبودن، شب ِ مهتابی نبود
پشت ِِ اَبرای ِ دلم دیگه آفتابی نبود
اگه چشمات نبودن، کی واسم گریه می کرد
دل ِ من وقتی شکست، به کجا تکیه می کرد
اگه چشمات نبودن،کی با من سفر می کرد
واسه جشن ِ ماهیا کی ماهُ خبر می کرد
اگه چشمات نبودن، کی ُگلا رو آب می داد
واسه گنجشک دلم کی یه جای ِ خواب می داد
حالا چشمات با َمَنن که هنوز نفس دارم
جُرأت پر کشیدن از توی ِ قفس دارم
دیگه چشماتُ نگیر،که من آزُرِده ِبشم
ِمث ِ ُگل تو فصل یخ،زردُ پژمرده بشم
تا که چشماتُ دارم شعرای تازه میگم
همش از پنجره ای،که به روم بازه می گم

بوی نگار
  آن ناله ها که از غم دلدار می کشم
  آهی است کز درون شرر بار می کشم
   
  با یار دلفریب بگو: پرده بر گشا
  کز هجر روی ماه تو، آزار می کشم
   
  منصور را گذار که فریاد او بدوست
  در جمع گلرخان به سرِ دار می کشم
   
  ساقی بریز باده به جامم که هجر یار
  باری است بس گران به سر بار می کشم
   
  گفتی که دوست باز کند، در به روی دوست
  این حسرتی است تازه که بسیار می کشم
   
  کوچک مگیر کلبه ی پیر مغان که من
  بوی نگار زان در و دیوار می کشم
   
  سالک! در این سلوک بدنبال کیستی؟
  من یار را به کوچه و بازار می کشم

به نام خدایی که اشک را آفرید تا سرزمین عشق آتش نگیرد
سلام راباید از انتهای قلبهای عاشق گرفت و من در جستجوی سلام به تمامی قلبها سرک کشیدم

ولی نشانی از عشق نیافتم تا اینکه به قلب رسیده ام متوسل گشتم پس میگویم سلام.

وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد

انگار نه از یه شهر دور که از همه دنیا میاد

تا وقتی که در وا می شه لحظه ی دیدن می رسه

هر چی که جادست رو زمین به سینه ی من می رسه

ای که تویی همه کسم بی تو می گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هر چی می خوام می رسم

وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار بکنم ؟

گلهای خواب آلوده رو واسه کی بیدار بکنم ؟

دست کبوترای عشق واسه کی دونه بپاشه ؟

مگه تن من می تونه بدون تو زنده باشه؟

ای که تویی همه کسم بی تو می گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هر چی می خوام می رسم

عزیز ترین سوغاتیه غبار پیراهن تو

عمر دوباره ی منه دیدن و بوییدن تو

نه من تو رو واسه خودم نه از سر هوس می خوام

عمر دوباره ی منی تو رو واسه نفس می خوام

                خدایا !عاشقان رابه دردعشق آشناکن

حالمان بد نيست غم کم مي خوريم        کم نه! هر روزکم کم مي خوريم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند          عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نميدانم کجا رفتم به خواب              از چه بيدارم نکردي آفتاب؟؟

خنجري بر قلب بيمارم زدند                   بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست              از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد             يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام             تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم           خوب اگر اينست من بد مي شوم

بس کن دل نابساماني بس است          کافرم ديگر مسلماني بس است

زندگی با زندگی با تو يعنی ابتدایِ رويش يک گل.

با آمدنت فضایِ دلم را آذين کرده ای، روزها پر از شقايقم و شبها با بویِ تو گل هایِ شب بو را به خاطر می آورم.

تکيه گاهم باش و دستانم را در دستانت گره بزن تا عشق را از چشمانِ بارانی ات بچينم .

ميخواهم مثلِ آدم ميوه ممنوعه من لبانِ تو باشد. تا هنگامِ چيدن در آتشِ عشقت گــُر بگيرم و آرام آرام از چشمانت ببارم و

                                  برایِ

                                           هميشه

                                                   ابدی

                                                               شوم.

تقدیم به چشمانتs 

(عاشق بی صدا)

                 بنام یگانه عاشق بی مثال هستی           

   عشق چیست؟

می گفت عا شقم ، دوستش دارم و بدون او هيچم و برای او زنده هستم...
او رفت و تنها ماند ....
زندگی کرد و معشوق را فراموش کرد...
از او پرسیدم از عشق چه می دانی ؟ برایم از عشق بگو....
گفت:عشق اتفاق است بايد بشينی تا بیفتد!!!
گفت:عشق آسو دگيست ,خيال است...خيالی خوش...
گفت:ماندن است ....فرو رفتن در خود است....
گفت:خواستن و گرفتن و برای خود کردن است....
گفت: عشق ساده ست ، همين جاست دم دست و دنيا پر شده از عشقهای زود....
گفت: عشق دروغی بیش نیست....

*********************************

                               

چشم وقتي زيباست که پر از اشک باشه

اشک وقتي زيباست که پر از عشق باشه

عشق وقتي زيباست که مال تو باشه

تو وقتي زيبايي که مال من باشي

عشق آن نیست که یک دل به صد عاشق دادن

به نام آنكه  عشق را آفريد  

خدايا تو بوسيده اي هيچگاه

لب سرخ فام زني مست را

خدايا تو پاشيده اي هيچگاه

ز چشم كسي خون به جاي نگاه

خدايا تو گرديده اي هيچگاه

دريغا تو احساس اگر داشتي

دلت را چو من مفت ميباختي

براي خود اي ايزد بي خداي

خداي دگر نيز مي سا ختي

بياييد خدا رو فراموش نكنيم

سالي خوب براي همه دوستان آرزو ميكنم

راز شقایق

شقایق گفت : با خنده نه بيمارم، نه تبدارم 
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما-
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد-آنگه-
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد

اگر گاهی ندانسته به احساس تو خندیدم

                              گناهم را ببخش

گناهم را ببخش  

                                                گناهم را ببخش

                                 ساحل نشین قلب پر مهرتان عاشق بی صدا

ارزشت را با مقایسه کردن خود با دیگران پایین نیاور،زیرا همه ما با یکدیگر متفاوتیم.

اهداف و آرزوهایت رابا توجه به آنچه که دیگران،با اهمیت تصور می کنند؛تعیین نکن،زیرا فقط تو میدانی که چه چیزی برایت بهترین است.

با زندگی کردن در گذشته یا آینده،زیستن در زمان حالرا از دست نده.حتی اگر یک روز در زمان حال زندگی کنی،همه روزهای عمرت را زیسته ای.

هنگامی که هنوز چیزی برای بخشیدن داری،هرگز نا امید نشو.

هیچ چیز واقعا به پایان نمیرسد تا لحظه ای که خودت دست از تلاش برداری.

از مواجه شدن با خطرات نترس؛زیرا بدین ترتیب فرصت می یابی که بیاموزی چقدر باید شجاع باشی.

با گفتن اینکه؛یافتن عشق غیر ممکن است مانع ورود عشق به زندگی خود نشو.

سریع ترین راه دریافت عشق،بخشیدن آن به دیگران است.

سریع ترین راه از دست دادن آن،محکم نگاه داشتن آن است.

رویاهای خود را رها نکن.بدون رویا بودن یعنی بدون امید بودن و ناامیدی یعنی اینکه که هیچ هدفی نداری.

.